Het was een bijzonder leuke ontmoeting. Twee nieuwkomers in de Noordwijkse dorpspolitiek die zich heel open durfden uiten. En beiden spontaan, bijna tegelijk de eerste vraag, hoe vinden jullie het raadswerk, beantwoordden met: ‘Ik vind het leuk.’ Waarna onze nieuwsgierigheid vooral uitging naar de persoonlijke beleving van beiden na met voorkeurstemmen in de gemeenteraad te zijn gekozen.
We spreken met Erica Renkema en Ivar Krüse van de Partij voor de Inwoners. Twee opvallende raadsleden in een fractie die vier leden telt. Opvallend dus vanwege de steun die zij bij de verkiezingen vanuit de bevolking genoten. In vergadercyclus vallen zij op omdat zij zowel in de Raad als in de Commissie Ruimte, voor iedereen duidelijk waarneembaar, samen opereren.
Met regelmaat wordt er de nieuwsgierige vraag gesteld: ‘Hoe doen ze het?’ Het antwoord is dan: ‘Ze komen met goede vragen en stellen zich constructief op. Maar hun raadslidmaatschap is nog te vers om een volledig inzicht te krijgen.’ Toch is die nieuwsgierigheid van derden direct ook een goede reden om met hen een op een in gesprek te gaan.
De Meilandjes
Natuurlijk is de tv-populariteit van ‘De Meilandjes’ een reden temeer voor inwoners om vragen te stellen over Erika die onder haar eigen naam de politiek is ingegaan, en al in een eerste kennismaking nadrukkelijk stelde dat zij het raadswerk heel serieus zou nemen.
Nu is, na een klein jaar aanleiding genoeg om met haar en haar maatje Ivar Krüse een kopje koffie te drinken en vragen te stellen.
Voor beiden was het vertrouwen van de kiezers een verrassing. En beiden vonden een warm onthaal binnen de partij. In het raadswerk vullen ze elkaar goed aan. Beiden beseffen dat het moet gaan om de grote lijnen waarbij de controlerende taak van belang is. Beiden hebben zich bovendien ten doel gesteld om in deze vier jaar echt iets te bereiken. Een leuke toevalligheid is dat ze er achter zijn gekomen dat ze verre familie van elkaar zijn. Beiden vinden het echt een eer om actief te mogen zijn in het hoogste orgaan van de gemeente Noordwijk. Maar Erica zet vraagtekens bij een aantal onderwerpen en beslissingsbevoegdheden van ambtenaren en college die door haar niet aan controle kunnen worden onderworpen. Erica zegt met stelligheid: ’Ik weet niet hoe het precies werkt maar er gebeurt wel veel meer dan wat wij als raadsleden waarnemen.’
Jongerenhuisvesting is speerpunt
Ze delen beiden de motivatie om deze vier jaar iets extra’s te kunnen doen voor de inwoners. Daarbij is hard werken aan het huisvestingsprobleem voor de jongeren een speerpunt. Ivar is zelfs een dag minder gaan werken om het raadswerk optimaal te kunnen doen. Erica ruimt heel bewust haar tijd in om voldoende aandacht te geven aan de politiek en zich in te lezen in de raadsstukken. Het bleek alles bij elkaar toch niet zo eenvoudig omdat de lokale politiek voor beiden dus volkomen vreemd was. Erica verduidelijkt: ’Echt alles was voor mij nieuw. Ik wist niet eens wie de burgemeester was. Dat weet ik nu natuurlijk heel goed en burgemeester Verkleij is een leuke vrouw en een uitstekend voorzitter van de gemeenteraad.’
Hobbels op de weg
De beide raadsleden hebben al diverse keren het initiatief genomen om op het gebied van ruimtelijke ordening en woningbouw werkbezoeken af te leggen. Ivar: ‘Gewoon even zelf situaties bekijken en met belanghebbenden in gesprek gaan.’ Erica vult aan: ‘Want we zitten natuurlijk nog in een leerproces.’ Beiden zijn het raadswerk meer dan interessant gaan vinden maar ervaren ook hobbels op de weg. Zo was een eerste tegenvaller dat er in de praktijk meer dan drie raadsperiodes van vier jaar nodig blijken om een actueel woningbouwplan daadwerkelijk gerealiseerd te zien. Daarom zijn beiden meer dan geïnteresseerd in tijdelijke woningbouw waarbij in hele korte tijd, soms net iets meer dan een jaar, een bouwplan kan worden gerealiseerd. Waardoor dan vooral eigen inwoners van jeugdige leeftijd aan woonruimte kan worden geholpen.
Zelfde mening
Over de urgentie die aan statushouders wordt toegekend uiten ze ook een zelfde mening: ‘Je kan het niet maken eigen jongeren achter in de wachtrij te plaatsen.‘